jeudi 6 octobre 2022

 QUILHAS DE UÈCH


S’en es anat culhir las fuèlhas d’un castanhièr delà lo puèch. Per li far dormir sa vacada e per fugir lo vent que li fa paur. Delà lo puèch redond, dins las falièiras de l’espèr, s’estreman los dieusses vièlhs per la glèisa esconduts e que pr’aquò menan los òmes. Cap de pregaria li far res. S’en es anat, aital o dison las fadas dels planòls gelats, aquò vòl dire qu’a passat. Es tornat a la terra, sola causa que noiris. Pas un que pòsque esperar melhor siague aici o autre monde. Benlèu quauque tròç de sa pèl vendrà noirir una mirgòla al temps de Pascas l’an que ven. Dormissi e sai que benlèu soi pas desrevelhat. Pr’aquò sentissi ben lo vent dins las falièiras e l’aiga dels rajòls demest la mofta verda. Carregi mon sadol de rancuras vièlhas confidas dins las aiguièiras dels aujòls. Es dins los nèrvis de las fuèlhas aganidas de lum doç que punjan las borras folatinas d’aqueles joves que pintorlejan en jogant a las quilhas de uèch.