mercredi 12 mars 2025

 


Glandolièira


Sabi lo camin long escondut per la fuèlha

Ont nól l’albèspin doç tant lèu prima venguda

Sabi lo meu camin, uèi es vengut escur

A s’en desmemoriar 

País totjorn perdut, memòria de l’enfança

Lo temps lo m’a raubat e uèi m’en tórna tróçes

Que me cal petaçar.

Tórni correr falord al sortir de l’escóla

Soi coma lo cabrit que li sembla volar

Camini

Sabi pro ont lo camin me mena

M’en vau al paradis

E redolan en mon pas tantas de pèiras blancas

Anirai sol deman tutar los grelhs secrets

De fóra cantarai 

Cantarai sens saber cap de cançons de vent

Tastarai dins mon órt las sentors defendudas

E montarai al cèl

Ont viu mon angelon

Qu’ai finit de cercar per ara dins mas terras

Lo qu’ai pas jamai vist e que me ten la man

Que ven a la serada me portar lo dormir

E m’enganar de sómis

Lo camin del bon dieu, lo del diable, te sabi

Camin long escondut cap al temps que s’engruna

Ai cresegut un temps mancar de t’oblidar.

Que non pas mos amics, que non pas mon papeta

Tot aquó se pód pas !

Ai oblidat de naisser, m’enganan los remembres

Un pas, un autre pas e me crama l’auratge

Un liuç tant lèu vengut esclairar mos infèrns

Soi aganit de lums

E pr’aquo vesi pas enlai

lo pas tot fendasclat.