Glandolièira
Sabi lo camin long escondut per la fuèlha
Ont nól l’albèspin doç tant lèu prima venguda
Sabi lo meu camin, uèi es vengut escur
A s’en desmemoriar
País totjorn perdut, memòria de l’enfança
Lo temps lo m’a raubat e uèi m’en tórna tróçes
Que me cal petaçar.
Tórni correr falord al sortir de l’escóla
Soi coma lo cabrit que li sembla volar
Camini
Sabi pro ont lo camin me mena
M’en vau al paradis
E redolan en mon pas tantas de pèiras blancas
Anirai sol deman tutar los grelhs secrets
De fóra cantarai
Cantarai sens saber cap de cançons de vent
Tastarai dins mon órt las sentors defendudas
E montarai al cèl
Ont viu mon angelon
Qu’ai finit de cercar per ara dins mas terras
Lo qu’ai pas jamai vist e que me ten la man
Que ven a la serada me portar lo dormir
E m’enganar de sómis
Lo camin del bon dieu, lo del diable, te sabi
Camin long escondut cap al temps que s’engruna
Ai cresegut un temps mancar de t’oblidar.
Que non pas mos amics, que non pas mon papeta
Tot aquó se pód pas !
Ai oblidat de naisser, m’enganan los remembres
Un pas, un autre pas e me crama l’auratge
Un liuç tant lèu vengut esclairar mos infèrns
Soi aganit de lums
E pr’aquo vesi pas enlai
lo pas tot fendasclat.