DOAS LUNAS
La luna se virèt
per fintar l'autra luna
e aital lusiguèt l'estèla del Mistral
la luna, lo calelh, esclaires del poèma
e eran doas las lunas
qual sap d'ont venon aital
demest los fogairons que craman las belugas
e la cara se ris
e lo fabre es uros
quina brueisha esconduda
clavela las cabècas a las pòrtas d'aicí
seguir lo lor rebat
delà la fanga espessa
onte romian mos mots
per s'apariar de nuèch
dins los lençòls plan rufes
e las lunas se risan
lor uèlh e lors uèlhons
fan clinhet al malastre
d'aquela nuèch d'agost
amb la pluèja aboriva
que ven far s'asondar
lo còr ufle del vièlh
e que ven apariar la cabra
ambe la feda
e los dieusses d'enlà
amb lo jesus d’aicí
Qual nos pòrta solaç
un esclaire me crama
ai pas trapat lo fial e ma rima renèga
lo parladis del còr
quante passes al solelh
per trapar la ventada
dire pas a degun
clavar ma lenga mòrta
e la luna se ris
lo cloquièr es rostit
finira ben un jorn de picar lo relotge
quora s'esquiçaran las nivols
del cèl gris e que tornarà dieu.
dralhas del meu país seguidas per l’auçèl
dralhas que menan enlai
ont los monges que cantan
aplanisson l’espandi
que mena al paradis
tant lisan mos esclops sus la greva que crissa