mercredi 15 octobre 2025


DOAS LUNAS


 La luna se virèt

per fintar l'autra luna

e aital lusiguèt l'estèla del Mistral

la luna, lo calelh, esclaires del poèma

e eran doas las lunas 

qual sap d'ont venon aital

demest los fogairons que craman las belugas

e la cara se ris

e lo fabre es uros

quina brueisha esconduda

clavela las cabècas a las pòrtas d'aicí

seguir lo lor rebat

delà la fanga espessa

onte romian mos mots

per s'apariar de nuèch

dins los lençòls plan rufes

e las lunas se risan

lor uèlh e lors uèlhons

fan clinhet al malastre

d'aquela nuèch d'agost

amb la pluèja aboriva

que ven far s'asondar

lo còr ufle del vièlh

e que ven apariar la cabra

ambe la feda

e los dieusses d'enlà

amb lo jesus d’aicí

Qual nos pòrta solaç

un esclaire me crama

ai pas trapat lo fial e ma rima renèga

lo parladis del còr

quante passes al solelh

per trapar la ventada

dire pas a degun

clavar ma lenga mòrta

e la luna se ris

lo cloquièr es rostit

finira ben un jorn de picar lo relotge

quora s'esquiçaran las nivols

del cèl gris e que tornarà dieu.

dralhas del meu país seguidas per l’auçèl

dralhas que menan enlai

ont los monges que cantan

aplanisson l’espandi

que mena al paradis

tant lisan mos esclops sus la greva que crissa