lundi 18 novembre 2024

 Ofertòri


Butèt la pòrta del molin

Un cafè se faguèt bolir

Li estremèt la sià campana

E lop li fialèt la lana

Un lusèrt sabent ne nasquèt

Q'una cabeca emmasquèt

Dins los nèrvis de sa carn lassa

Que son fum d'estorum li passa

Lusiguèron los gais sabers

Dins un rai de luna lo ser

E se quilhèt la dòna Isaure

Quora sièt ora d'anar claure

Fugiguèt lo cat de sa tuta

Ambe lo canh a buta buta

Cap al baloard del Joan Jaurès

Sovent vist e pas jamai prés

E lo molin quitèt de mòlre

Lo meu amaluc de me dòlre

E se perdèt lo gai saber


Dins la cambra de la Clamença

Lo dòl es aqui que commença

Tant lèu que passat lo portal

Se neguèt el dins lo canal.

 


La cabèca


Solehava

e los esperits trufarèls nos espiavan

resconduts dins un gran de rasim blanc

Aital la cabèca seca clavelada al portal

se reviscolèt

un temps que degun jamai

poguèt veire

tant prim foguèt l’espandi

entre nivols

onte l’èime prigond del monde

venguèt far clinhét

a l’umanitat guèrlha ...

mardi 8 octobre 2024

 Liuçèt. Cap al ponent montavan las nivols. Es alèra que lo prèire vièlh lançèt la sia pregaria. Se dubriguèt la terra sul fièiral d'en bas e commençèron de s'asclar las parets mai nautas del castèl. Un tropèl afolat quitèt l'estable. Bramavan los buòus atalats al brabant. Lo pèire butèt son oremus mas s'ausiguèt a sa votz que la fe de dieu lo quitava. S'anèt rescondre dins un recanton darrièr lo confessional dins la posca e las telaranhas. Solament las campanas tindavan a l'asard e coma vengudas fòlas. Las cadièiras daissadas, de pertot dins la glèisa, los libres de messa, tot s'engrunava dins lo fracàs gigant. La paur ganhava tot çò qu'es viu. Las aigas semblèt qu'una onda prima las faguèsse bolegar e que la fanga montesse dels fonds negres. Peisses e ranas sautèron dins l'aire caud. Li sèm. Es la fin del monde.Dempuèi mai d'un an las bèstias morissian. Cap de medecin, cap de veterinari poguèt pas nos desliurar d'aquelas ronhas. Los castanièrs secavan tras la mièg estieu e los nenis pitchons passavan pas l'an primièr. Las pregarias que los òmes adreiçavan al cèl e los rosaris que las mai devòtas femnas quitavan pas d'engrunar a las seradas fasian pa cap d'efèt. Los breishs e las breishas de tota mena n'aprofitavan per te vendre de potingas. De botelhons passavan de man en man amb de medalhas miraculosas. Demorava pas cap d'autre remèdis.

 La paura Vergina


Paura vièlha de las faudas negras

de ginolh sus son prega dieu

dins l'escur de las oras caudas

legis de tròp longas pregarias

e lo lach sul fuòc que s'asonda

fa sentir la cosina agra

sus la paret l'image granda

del còr sacrat del nòstre dieu

pregar dels mots que non compreni

orate fratres de profondis

per carrièira ont pelegrinan

los clergons benesits del cèl

santas son las pèiras de luna

paura vièlha de las faudas negras

sus sa cadièira dins l'escur

al silenci del seu rosari

qu'engruna del matin al ser

asagada d'aigas bolidas

dins las marmitas olanescas

las cortinas de velós blau

pindolan al ras de las lanas

solas de moscas se passejan

sul carèu gris cap a l'autar

d'ont raja l'aiga benesida

monton ara las mias pregarias

e lo ramèl sec benesis

tota la postada cirada

de las aranhas lèu fugidas

pindolan de telas poscudas

es ara la mòrt del cat

sacrificat per un esclaire

legit a leste dins una peça

aclarsida d'un ciri bèl

que per Pasquetas fabricavan

la clau se vira al portal bèl

raja lo sang de catoneta

una rata dis son oremus

lo capelan cobèrt de nièiras

espandis l'aiga d'asperson

e canton los òmes de lucha

una gota sola que raja

de mon botelhon d'aiga ardent

es mòrta la nòstra Vergina.