mercredi 23 octobre 2019

FUGIDA

Aquel matin de nebla fina
quora s'ausis cantar lo gòrp
quand petorlejan las maquinas
aval dins la comba dels mòrts

Veni cercar dins l'aiga verda
una blanda serpantejant
que de la sia coa longaruda
tira un veirat d'aiga ardent

Trescòla dins un autre monde
sentis la saba del garric
alonga-te sus l'èrba mofla
cala-te del monde a venir

Crèba dins la merda de cabras
dins lo quintran del monde nòu
dins las enganas aborivas
d'un ordenador venenós
dubris l'atòm cerca moneda
tira-te del grand revolum
What do you want to do ?
New mail

mardi 15 octobre 2019


L'òme de las tres lausetas
per far memòria d'Enric Molin


Soi l'òme de las tres lausetas
del còs asclat als temps guerrièrs
dins las trencadas vergonhosas
al tarrenc fred del nòrd francés.
Soi l'òme de las tres lausetas
degun comprend mon cant darrièr.
▒
Camini uèi per la cadrada
passi cap al ras de Vertuac
es lo temps de la davalada
surgiran lèu los novèls temps.
Pels Rampals tòrna lo solelh
per Pascas logarèm la bòria.
Soi l'òme de las tres lausetas
que degun non sap pas legir.
Escrivi de longa l'istòria
qu'ai inventada dins mon cap
Seguissi l'òme de Mailhana
l'epopèia del grand Mistral
Dins nòstre paure Roèrgue
viscan tant ben Vincent, Mirelha
noirits ont lèva lo segal
que tant aima la terra sança
que bèu la rosada del cèl.
Soi l'òme de las tres lausetas
ont los aujòls an tant trimat
camini uéi per la cadrada,
davali lo puèch de Vertuac.
Soi nascut a la tres lausetas
ont bufa l'autan sul lo puèch.
▒
Sul camin de las tres lausetas
seguissi lo long caminòl
que aicì dison la cadrada
que de Vertuac a Brandonèt
li s'ausis cantar las lausetas
a fin de nuèch, l'auba sorgis.

Fòra de l'estelum
es claror, cant de lutz
a l'aucèl l'uèlh blau
campanas trelhonantas
son del cloquièr maudit
coloradas parets lor gleba tant sangnosa
rebat del jorn e pèiras negras
matinadas de nèblas, fumses
pèiras pesucas estremadas del gorg
çai i raja aiga de serres
negra se vei ont l'alba punt
alba, ploraira de profondis
lagremas que tindan lo clas

Pòble dels pelegrins garèls negre vestits
oras de trima de davalada susor
terras caninas cubèrtas de sailes defuntats
castanhas fissant los dets agrepits del dròlle
pellencs trevats òsses menuts escampilhats
canhas de la pèl rossa gafals
Lops alargats pel campestre
ostals clavats pòrtas barradas
calelhs vièlhs atudats
pregàrias
bèstias afoladas al cròc ponchut
crotz cremada fumses
vila asagada al roge sang
Lo Raquin

Son flors passidas al fenèstron
sus la pelha de lana rossa
que lo cat li ven saufinar
Al carrèu una negra aranha
ventruda de tant qu'es sadola
de las moscas blavas d'estieu
son flors passidas al fenestron.
▒
Lo Raquin vièlh enlai s'atuda
jol teulat roge del mercat
solament pas una arma bona
per li venir portar solaç
Pican miejorn campanas agras
pican la fin de l'ora, ailàs,
pel paure rabalaire nòstre, mòrt
coma un canh per las carrièras
es mòrt aquì nòstre Raquin
▒
El qu'un jorn me venguèt donar
una pèça gròssa lusenta
La moneda li fasià paur
La prangièira tanlèu venguda
jos un saile de tèla rufa
lo cobriguèron vergonhoses
òmes de pauc dins ma vilòta
femnas escondudas a l'ostal
Ieu vegèri lo còs de l'òme
Me diguèron qu'èra vengut
lo temps que son arma s'en tòrne
al cèl bas del rabaladis
Paure Raquin a la prangièira
alongat jos son palhasson
èras pas res, paura misèria
pas qu'un vièlh òme o un canh fòl 
te daissèron plan un'orada
al soleh canin del mièjorn
a las moscas aquì que viravan
sus un saile gris mièg poirit.