mercredi 15 octobre 2025


DOAS LUNAS


 La luna se virèt

per fintar l'autra luna

e aital lusiguèt l'estèla del Mistral

la luna, lo calelh, esclaires del poèma

e eran doas las lunas 

qual sap d'ont venon aital

demest los fogairons que craman las belugas

e la cara se ris

e lo fabre es uros

quina brueisha esconduda

clavela las cabècas a las pòrtas d'aicí

seguir lo lor rebat

delà la fanga espessa

onte romian mos mots

per s'apariar de nuèch

dins los lençòls plan rufes

e las lunas se risan

lor uèlh e lors uèlhons

fan clinhet al malastre

d'aquela nuèch d'agost

amb la pluèja aboriva

que ven far s'asondar

lo còr ufle del vièlh

e que ven apariar la cabra

ambe la feda

e los dieusses d'enlà

amb lo jesus d’aicí

Qual nos pòrta solaç

un esclaire me crama

ai pas trapat lo fial e ma rima renèga

lo parladis del còr

quante passes al solelh

per trapar la ventada

dire pas a degun

clavar ma lenga mòrta

e la luna se ris

lo cloquièr es rostit

finira ben un jorn de picar lo relotge

quora s'esquiçaran las nivols

del cèl gris e que tornarà dieu.

dralhas del meu país seguidas per l’auçèl

dralhas que menan enlai

ont los monges que cantan

aplanisson l’espandi

que mena al paradis

tant lisan mos esclops sus la greva que crissa

vendredi 18 avril 2025

 Quora ma lenga moriguèt

s’en dolguèran pas los meus pastres

qu’estuflavan lo ròc and ròl

dins las combas de font trebola

ont fasian fuòc de las cabretas

e esquiçavan los faudals

que las lors mairas avian crompat

un jorn qu’èra fièira a la vila

camini sul camin pèiros

trabuqui sus las pèiras lisas

ai perdut lo gost del vin franc

lo del coca uèi m’en pastegi

quora dejuni al Mac Donald

paure de ieu piètra musica

lo cap me dòl

del còr patissi

m’en anirai delà lo puèch

saborar ont nisan las mirgas

lo reponchon del reviscòl.

mercredi 12 mars 2025

 


Glandolièira


Sabi lo camin long escondut per la fuèlha

Ont nól l’albèspin doç tant lèu prima venguda

Sabi lo meu camin, uèi es vengut escur

A s’en desmemoriar 

País totjorn perdut, memòria de l’enfança

Lo temps lo m’a raubat e uèi m’en tórna tróçes

Que me cal petaçar.

Tórni correr falord al sortir de l’escóla

Soi coma lo cabrit que li sembla volar

Camini

Sabi pro ont lo camin me mena

M’en vau al paradis

E redolan en mon pas tantas de pèiras blancas

Anirai sol deman tutar los grelhs secrets

De fóra cantarai 

Cantarai sens saber cap de cançons de vent

Tastarai dins mon órt las sentors defendudas

E montarai al cèl

Ont viu mon angelon

Qu’ai finit de cercar per ara dins mas terras

Lo qu’ai pas jamai vist e que me ten la man

Que ven a la serada me portar lo dormir

E m’enganar de sómis

Lo camin del bon dieu, lo del diable, te sabi

Camin long escondut cap al temps que s’engruna

Ai cresegut un temps mancar de t’oblidar.

Que non pas mos amics, que non pas mon papeta

Tot aquó se pód pas !

Ai oblidat de naisser, m’enganan los remembres

Un pas, un autre pas e me crama l’auratge

Un liuç tant lèu vengut esclairar mos infèrns

Soi aganit de lums

E pr’aquo vesi pas enlai

lo pas tot fendasclat.