Lo Raquin
Son flors passidas al fenèstron
sus la pelha de lana rossa
que lo cat li ven saufinar
Al carrèu una negra aranha
ventruda de tant qu'es sadola
de las moscas blavas d'estieu
son flors passidas al fenestron.
▒
Lo Raquin vièlh enlai s'atuda
jol teulat roge del mercat
solament pas una arma bona
per li venir portar solaç
Pican miejorn campanas agras
pican la fin de l'ora, ailàs,
pel paure rabalaire nòstre, mòrt
coma un canh per las carrièras
es mòrt aquì nòstre Raquin
▒
El qu'un jorn me venguèt donar
una pèça gròssa lusenta
La moneda li fasià paur
La prangièira tanlèu venguda
jos un saile de tèla rufa
lo cobriguèron vergonhoses
òmes de pauc dins ma vilòta
femnas escondudas a l'ostal
Ieu vegèri lo còs de l'òme
Me diguèron qu'èra vengut
lo temps que son arma s'en tòrne
al cèl bas del rabaladis
Paure Raquin a la prangièira
alongat jos son palhasson
èras pas res, paura misèria
pas qu'un vièlh òme o un canh fòl
te daissèron plan un'orada
al soleh canin del mièjorn
a las moscas aquì que viravan
sus un saile gris mièg poirit.
Aucun commentaire:
Enregistrer un commentaire